Onda eu son Alham Chiquitistain, son refuxiado sirio e vouvos contar a miña historia.
Tiven que vender a miña casa e deronme só 20.000$, funme coa miña familia a Exipto por que é mais barato, pero as condicions de vida son peores. Ao chegar coñecimos a Ahmad, que é un traficante. Non estamos seguros de confiar no; dános dúas opcións: ir a Italia por Alexandría ou ir ata Libia, onde ou cruzamento marítimo é mais curto. Nos escollemos ir por Libia; alí Ahmad nos deixou nun piso escondidos, non tingamos provisións e tinga que escoller: saír ou quedarme; decidín saír, ao saír conseguir unhas cantas provisions.
Dous dias despois Ahmad regresou e dixonos que encontrou un camión que nos levaría a través dá fronteir. Ou condutor dixo que deberiamos ir por Bengasi.
Pero ao saír uns milicianos captúrannos e nos esixen vos cartos que levamos e eu doulle todo. Ao darllo vanse e quedámonos sós sen un centavo.
Vos traficantes aceptan levarnos ata un barco que está na costa. Ao chegar vemos que ou barco é moi pequeno para tanta xente. Despois dunha hora divisamos outra embarcación máis grande, pero estaba repleta de xente. Din nos que temos que saltar ao outro barco pero eu me nego a facelo. Ao negalo danme cuns paus na cabeza e tiranme ao mar.
Chego ata un pequeno illote non que me paso dous días mal ferido por culpa dá malleira, xa non sei que facer e parome a pensar como era a vida antes dá guerra.
Antes dá guerra podías ir ata onde quixeras sen preocuparche de que me poderían disparar, e viaxar sen preocuparche coa túa familia. Agora que ou penso creo que non escollín as mellores opcións para a miña familia nesta perigosa viaxe. Espero que polo menos a eles lle vaia ven e podan reconstruír as súa vidas sen min.
Se alguen encontra este diario quero que se llo entregue
e a miña familia para que saiba ou que estiven sufrindo con eles.
Tiven que vender a miña casa e deronme só 20.000$, funme coa miña familia a Exipto por que é mais barato, pero as condicions de vida son peores. Ao chegar coñecimos a Ahmad, que é un traficante. Non estamos seguros de confiar no; dános dúas opcións: ir a Italia por Alexandría ou ir ata Libia, onde ou cruzamento marítimo é mais curto. Nos escollemos ir por Libia; alí Ahmad nos deixou nun piso escondidos, non tingamos provisións e tinga que escoller: saír ou quedarme; decidín saír, ao saír conseguir unhas cantas provisions.
Dous dias despois Ahmad regresou e dixonos que encontrou un camión que nos levaría a través dá fronteir. Ou condutor dixo que deberiamos ir por Bengasi.
Pero ao saír uns milicianos captúrannos e nos esixen vos cartos que levamos e eu doulle todo. Ao darllo vanse e quedámonos sós sen un centavo.
Vos traficantes aceptan levarnos ata un barco que está na costa. Ao chegar vemos que ou barco é moi pequeno para tanta xente. Despois dunha hora divisamos outra embarcación máis grande, pero estaba repleta de xente. Din nos que temos que saltar ao outro barco pero eu me nego a facelo. Ao negalo danme cuns paus na cabeza e tiranme ao mar.
Chego ata un pequeno illote non que me paso dous días mal ferido por culpa dá malleira, xa non sei que facer e parome a pensar como era a vida antes dá guerra.
Antes dá guerra podías ir ata onde quixeras sen preocuparche de que me poderían disparar, e viaxar sen preocuparche coa túa familia. Agora que ou penso creo que non escollín as mellores opcións para a miña familia nesta perigosa viaxe. Espero que polo menos a eles lle vaia ven e podan reconstruír as súa vidas sen min.
Se alguen encontra este diario quero que se llo entregue
e a miña familia para que saiba ou que estiven sufrindo con eles.
No hay comentarios:
Publicar un comentario